Bugünün çocukları, hızlı akan bir zamanın içinde büyüyor. Bir yandan yoğun bir akademik tempo, diğer yandan sosyal hayat, ekran kullanımı, sınav baskısı… Tüm bunlar bir araya geldiğinde ders çalışma çoğu çocuk için “başlaması en zor iş”e dönüşebiliyor.

Oysa öğrenmek insanın en doğal süreçlerinden biridir. Bir çocuğun merakı, soruları, keşfetme isteği…

Bugünün çocukları, duyguların hızla akıp gittiği, ilişkilerin çoğu zaman ekranlar üzerinden kurulduğu bir dünyada büyüyor. Emojiler duyguların yerini alıyor, zorlayıcı anlar çoğu zaman hızlıca geçiştiriliyor ve çocukların iç dünyalarına dair küçük ipuçları kolayca gözden kaçabiliyor. İşte tam da bu nedenle, bir çocuğun kendi duygusunu tanıyabilmesi, hissettiğini ifade edebilmesi ve ilişkilerde kendine ait bir yer bulabilmesi her zamankinden daha değerli.

Bugünün çocukları ekranlarla büyüyor. Duygular emojiyle anlatılıyor, oyunlar çevrimiçi oynanıyor, ilişkiler birkaç saniyede başlayıp bitebiliyor. Teknoloji çocuklara sınırsız bilgi sunuyor, evet. Ama bazen duygusal derinliği, sabrı ve  empatiyi gölgeliyor.

Bu nedenle çocukların sosyal ilişkilerinin nasıl şekillendiğini fark etmek çok değerli. Çünkü sosyal zekâ, bir çocuğun hayatta kuracağı tüm ilişkilerin temelidir.

Günümüzde ebeveynler, çocuklarının geleceğine dair tüm sürece belki de hiçbir kuşağın olmadığı kadar emek, plan ve kaygı yüklüyor. Eğitim sisteminden özel kurslara, oyuncak seçiminden yaz kamplarına kadar her detay, “doğru” çocuk yetiştirmenin bir adımı gibi görülüyor. Ancak şu soruyu ne sıklıkla soruyoruz acaba? Yetiştirmeye çalıştığımız çocuk, gerçekten var olan çocuğumuz mu; yoksa zihnimizdeki bir model mi?

Çocuklarımızı geleceğe hazırlarken cevabını en çok aradığımız sorulardan birisi şudur:

“Kendi başına harekete geçen, zorlandığında pes etmeyen, kendi yönünü bulabilen çocuklar nasıl yetiştirebiliriz?”

Günümüzde çocuklarımız “başarı” peşinde koşarken acaba kendi iç seslerini duymakta, kendileriyle bağlarını güçlendirmede ve en önemlisi kendilerini tanımakta zorlanıyorlar mı?